Persoonlijk – De knop omzetten

Vandaag is het zover: ik start met de deeltijdbehandeling om te herstellen van anorexia. Vorige week heb ik de intake gehad en ik was daar best even zenuwachtig voor. Want was als ik geweigerd zou worden? Dan moest ik alsnog opgenomen worden in de kliniek en dat wilde ik echt niet! Maar gelukkig is dit niet het geval, door mijn motivatie mag ik toch aan de behandeling starten. Ondanks dat mijn gewicht en bmi hiervoor eigenlijk aan de lage kant zijn. Die motivatie had ik een paar weken geleden nog niet en dat is toch iets geks. Op den duur gaat er een soort knopje om, maar hoe werkt dat nu? De knop omzetten, hoe doe je dat?foto-12-01-17-12-17-33Volg je me al op Instagram? Daar doe ik vaker een update: sweet_looksnl 🙂

De knop omzetten is iets waar veel mensen op dit moment tegenaan lopen door alle goede voornemens die in de maand januari om je oren vliegen. Voor de een betekent dit gezonder eten, de ander wilt stoppen met roken en weer een ander wilt geld besparen. Voor al deze goede voornemens geldt dat jij het zelf moet doen. Een ander kan de keuzes niet voor je maken, je moet het zelf willen.
Ik heb gemerkt dat wanneer ik zelf achter een keuze sta, dan lukt het me vaak ook. Maar die motivatie vinden en die knop omzetten is een proces en kan soms moeilijk zijn. Soms ben je er ook gewoon nog niet aan toe en ineens kan het wel zover zijn.
Dit heb ik nu ook gehad en ik heb dit eerder zo ervaren. Toen ik nog overgewicht had, waren er al meerdere mensen die mij hadden aangeraden af te vallen maar zelf was ik nog helemaal niet zover. Tot ik op een dag op krukken (ik had een blessure) mijn appartement binnenliep en mezelf in de spiegel zag: op krukken, in een verlepte trainingsbroek, met overgewicht en handen die zeer deden van het dragen van mijn gewicht op de krukken. Ineens was ik er klaar mee, dit moest anders! Op internet heb ik toen veel informatie opgezocht en een plan opgesteld en zo ging ik aan de slag met afvallen. En met succes, want langzamerhand nam mijn gewicht af en op die manier ben ik toch ruim 45 kilo afgevallen.

foto-10-01-17-16-43-48Hier nog niet op mijn zwaarst, maar toch een aardig bol toetje…

Nu is het gek, want op dit moment moet ik de andere kant op. Ik moet niet afvallen, maar aankomen. Er moet 17 kilo bij volgens mijn behandelplan. Ik schrik nog wel een beetje van dat getal, maar besef mijzelf nu wel dat het moet. Het is beter voor me. Enkele weken geleden was ik nog niet zover. Toen zat ik echt op het diepst in mijn dal: zonder energie, futloos. Ik had 0 concentratie, het constant koud, kreeg niets mee van mijn omgeving en viel steeds bijna flauw. Ik besefte mijzelf terdege dat dit iets was wat ik zelf veroorzaakte door niet te eten. Ook besefte ik mijzelf dat ik dit kon oplossen door ‘gewoon meer te gaan eten’, maar mijn hoofd was nog niet zo ver. Ik kon het mentaal en geestelijk niet opbrengen mijzelf te dwingen meer te eten. Toen ik voor de zoveelste keer misselijk en duizelig van de honger op de bank ging liggen, barstte ik in huilen uit. Dit kon zo toch niet meer! Maar hoe nu verder? De hulpverlening aanvragen duurde zo lang, dus hier kon ik toch niet op blijven wachten. Maar kan ik het wel alleen, kan ik alleen de eerste stappen zetten? Het vertrouwen was er nog niet. En ook deze keer kan ik het moment terughalen waarop die knop toch omging: het was Kerst en we hadden familie uitgenodigd. De hele dag was ik al zenuwachtig voor die avond, want het draait toch om eten. Overdag had ik amper gegeten aangezien ik wist dat ik ’s avonds meer zou moeten eten. Mijn familie kwam en er werd met me gepraat, niemand was boos, ze hadden begrip voor mijn situatie. Ik besefte me dat ik niemand teleurstelde, dat ze mijn situatie begrepen maar dat ze zich ook zorgen maakten. Door dit besef en de liefde/steun die ik ontving hoorde ik iets klikken in mijn hoofd: mijn knopje!
Natuurlijk is het niet zo dat het knopje omgaat en dat dan gelijk alles over is. Sommige mensen denken dat het simpel is: gewoon weer meer eten in je mond stoppen. Maar zo werkt het niet. Maar ik kon me er nu wel toe zetten, ik had de kracht mezelf iedere dag te ‘dwingen’  meer te eten. Ik had de kracht de buikpijn van het ‘vele’ eten te weerstaan, langzaam mijn menu op te bouwen, de compensatiedrang in mijn hoofd tegen te spreken. En natuurlijk ging en gaat dit nog niet iedere dag even makkelijk en ik ben er ook nog zeker niet. De eetstoornis zit diep in mij geworteld en het zal nog wel even duren voordat ik die kwijt ben. Maar de ommekeer is gemaakt en net zoals toen bij het afvallen: het is een reis, het gebeurt niet in een paar dagen. Je moet er meer tijd voor zetten, je zult tegenslagen krijgen onderweg. Maar je mag trots zijn op jezelf, want je hebt toch die knop omgezet en gekozen voor een andere weg! Dus ook wanneer jij iets moeilijk vindt of wanneer je denkt aan het opgeven van je goede voornemens: zet door! Stapje voor stapje kom je er wel. Het hoeft niet snel en wees trots op het feit dat je die knop omgezet heb.

Liefs,
Corinne.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s