Persoonlijk – Dag lieve Richard…

Afgelopen week was één van de moeilijkste weken uit mijn leven…Je zou zeggen dat herstellen van anorexia al moeilijk genoeg is, maar de gebeurtenis van afgelopen week heeft mijn leven even op zijn kop gezet. Afgelopen maandag heb ik dan echt afscheid moeten nemen van een zeer dierbaar persoon, mijn broer…
dsc01010Toen ik twee was werd hij geboren, mijn kleine broertje Richard. Als grote zus heb ik hem altijd willen helpen. Richard was een kind wat alles aangeleerd moest worden, van kruipen tot lopen tot schrijven en andere zaken. Toen wisten we nog niet door wat dit kwam, maar als zus probeerde ik altijd te helpen. Ik weet nog dat hij moest oefenen met het vangen van ballen, dus dat deed ik dan oneindig met hem in de achtertuin. En zo zijn er nog vele andere voorbeelden.
Ik heb hem altijd met veel liefde geholpen. Maar helaas kon ik hem niet altijd helpen. Twaalf jaar geleden bleek dat Richard het leven heel zwaar vond. Zijn eerste poging tot zelfdoding was een feit, behoorlijk depressief werd hij opgenomen in een kliniek. Ik was zestien en vond dit erg moeilijk, want mijn broertje woonde opeens niet meer thuis. De eerste keer op bezoek gaan in de kliniek staat nog als een foto in mijn geheugen gegrift, zo hulpeloos zat hij in zijn stoel en als zus brak mijn hart.
In de jaren die volgden hebben we goede en minder goede momenten met hem meegemaakt. In de kliniek kwam naar voren dat hij autisme had en dit verklaarde een heleboel, ook waarom hem alles aangeleerd moest worden.
Na zijn opname pakte Richard het leven weer op. Hij haalde zijn havo-diploma en wilde gaan studeren. Hij koos voor de studie Dierenmanagement, die in Nederland alleen in Leeuwarden te doen is. Dit betekende ook op kamers gaan wonen, een hele stap voor hem! Maar hij deed het, in het begin met begeleid wonen en later in een eigen appartement. Het ging goed en hij vond de studie leuk, maar gaandeweg werd het leven steeds moeilijker voor hem. Hij kon zijn studie niet goed volhouden, de druk was te hoog. Ook het alleen wonen viel hem steeds zwaarder. Wij zagen dit van een afstand en ook nu probeerden we hem zo goed mogelijk te helpen. Alternatieven te vinden, zijn studie vertragen, op bezoek gaan, adviseren en noem maar op.
Helaas mocht dit niet baten. In de afgelopen twaalf jaar bleef het niet bij die ene poging tot zelfdoding. Zijn pogingen waren al niet meer op twee handen te tellen zelfs. Het afgelopen jaar namen zijn pogingen steeds serieuzere vormen aan en hij heeft dan ook meerdere malen in het ziekenhuis gelegen…Als familie merkten we dat zijn wens naar de dood steeds sterker werd. Met alles wat we konden hebben we hem proberen duidelijk te laten inzien dat het leven ook heel mooi en fantastisch kon zijn. Dit ging op het laatst eigenlijk ook wel ten koste van onszelf. Het laatste jaar was zo intensief en zwaar dat het ook op mijn familie en mij zijn tol heeft geëist. De eetstoornis kon zich niet voor niets in mij vastgrijpen…Dit zag Richard en hier voelde hij zich dan ook weer schuldig over.
Maandag 20 februari was de dag die hij uitkoos, hij maakte de keuze definitief en beroofde zichzelf van het leven. Voor ons niet geheel onverwachts, maar de klap werd hierdoor niet kleiner. Mijn broertje, van wie ik zoveel houd, die hartstikke lieve jongen die geen vlieg kwaad deed, was niet meer…
Afgelopen maandag hebben we afscheid van hem genomen. Het was een mooie plechtigheid, die paste bij Richard. Het voelde intens verdrietig, maar ook goed. We hebben de mooie en minder mooie momenten met hem herdacht en het voelde goed. Ondanks dat ik hem ontzettend mis en ga missen, respecteer ik zijn keuze. Ik hoop dat hij nu rust gevonden heeft en een vrijheid ervaart die hij in het leven nooit heeft gehad. Het gedicht wat ik zelf geschreven en voorgelezen heb, wil ik met jullie delen:

Laat ik los of houd ik vast?
Wat biedt het jou?
Wat biedt het mij?

Verlies ik als ik loslaat?
Of is het juist een gewin?
Zowel voor jou als voor mij?

Kan het ook een beetje van allebei?
Wat meer rust voor jou?
Wat meer vrijheid voor mij?

De keuze heb je nu gemaakt.
Niet meer half, maar helemaal.
En wat blijft is de herinnering aan jou en mij.

Liefs,
Corinne.

Advertenties

2 thoughts on “Persoonlijk – Dag lieve Richard…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s