Persoonlijk – Twijfels…

Tsja, en wat doe je dan? Als je zou moeten kiezen tussen de twee bovenstaande opties: vooruit stappen en groeien of terug stappen naar veiligheid? De meeste mensen zullen dan zeggen dat het beter is om vooruit te stappen en te groeien, vooral als het gaat over herstellen van anorexia (of welke andere ziekte dan ook). Vooruit gaan betekent ontwikkelen en verder komen in het leven, maar wat als je twijfelt? Want vooruit stappen kan ook heel erg eng zijn. Het betekent wellicht dat je dingen moet gaan loslaten die je al heel lang hebt of doet en dat je nieuwe dingen moet gaan ontdekken en ervaren.

Een tijdlang had ik het idee dat het wel aardig ging. De afgelopen weken voelde ik me goed bij mijn menu, mijn gewicht ging omhoog, ik luisterde meer naar mijn gevoel en bouwde bewust rustmomenten in. Ik was eens wat minder streng voor mezelf en dat voelde goed. Ook durfde ik meer ‘enge’ dingen te eten en dat gaf met het gevoel van vrijheid.

En toen kwam de dag dat mijn moeder jarig was…Op dat moment heb ik dit niet willen toegeven, maar wat heb ik het moeilijk gehad met deze dag. Rationeel gezien dacht ik: dat doen we even, niet zo bijzonder. Mijn moeder heeft haar verjaardag niet super uitgebreid gevierd, maar wel met visite, koffie, taartje, borreltje…En dus zaten we daar: ooms en tantes in een kringetje, gezellig babbelen over van alles en nog wat. Behalve over hem, het onderwerp Richard werd aan alle kanten gemeden. Hij was er niet, maar het leek ook wel alsof iedereen dit maar ‘normaal’ vond. Hij was er wel vaker niet bij een verjaardag. De hele avond heb ik hierdoor het gevoel gehad alsof hij zo door de deur kon komen lopen, maar iedere keer was daar weer die teleurstelling. Want door de deur komen lopen kan hij niet meer. Mijn gevoel huilde van verdriet, maar niemand had het over hem en dus ik ook niet. Mijn ratio werkte overuren om mijn gevoel te onderdrukken. Ik had allerlei gedachtes, zoals: het is beter zo, hij had geen leven meer hier en nu heeft hij rust, je kan het niet veranderen dus accepteer het maar en je wist toch al langer dat dit ooit zou gebeuren dus zeur nu niet zo. Maar mijn gevoelens vochten terug en bleven aan mij knagen. Hierdoor viel ik weer terug in mijn aloude patroon: je gevoel niet onder ogen komen door druk bezig te moeten zijn met allerlei andere dingen. En dus moest er opeens weer heel veel van mezelf: iedere dag schoonmaken, bewegen, nuttig bezig zijn, niet ontspannen. Ook over eten denk ik dan weer moeilijker: opeens is niet eten ook weer een optie en wanneer ik eet, kies ik vooral weer veilig. En dit heeft zijn weerslag op de weegschaal, want daar gaat het voor het eerst sinds weken even niet zo hard omhoog. Op zich vind ik dit wel even prima zo, want de boog kan nu eenmaal niet altijd gespannen zijn.
Maar het zet me wel aan het denken en dan met name piekeren. Die gevoelens onder ogen komen is namelijk iets wat ik doodeng vind, maar tegelijkertijd weet ik dat het nodig is om te doen. Alleen op die manier kan ik leren dat gevoelens niet eng zijn, dat je op een gezonde manier hiermee om kan gaan en oude patronen doorbreken. Maar wat ik zeg: doodeng! Ik ben bang dat de emoties te heftig worden en me meesleuren de diepte in, zo diep dat ik er nooit meer uit kom. En dan komen we dus weer uit bij het begin van mijn verhaal: laat ik het vertrouwde los en stap ik vooruit zodat ik kan groeien? Of vind ik dit te eng en stap ik weer terug naar de veiligheid van het bekende? En ik weet wat ik nu moet zeggen. Ik zou volmondig moeten zeggen dat ik voor de eerste optie ga, omdat de tweede keuze eigenlijk geen optie is. Teruggaan betekent weer streng voor mezelf worden, mezelf allerlei regels opleggen en terugvallen in de eetstoornis. Die laatste optie zal me dus zeker niet verder brengen, het enige wat het me brengt is ellende en uiteindelijk de dood door verhongering.

En dus sta ik nu hier, aan de rand van het zwembad. Ik voel met mijn tenen aan het water waarvan ik weet dat ik erin zou moeten springen, maar ik durf niet. Het water is zo koud, diep en eng. Ik twijfel: zal ik de sprong in het diepe wagen of niet? Ik wil het wel, maar op dit moment sta ik nog even vertwijfeld aan de kant. Misschien spring ik morgen, maar vandaag nog even niet…

Liefs,
Corinne.

Advertenties

One thought on “Persoonlijk – Twijfels…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s