Persoonlijk: mijlpalen

Joehoe, hier ben ik weer met een persoonlijke update. De laatste update is alweer een maand geleden. Lekker cliché wellicht, maar wat gaat de tijd hard…Dus ja, hoogste tijd om jullie weer eens bij te praten over mijn persoonlijke leventje. En in dat persoonlijke leventje wordt er nog steeds hard gewerkt aan herstel, herstellen van mijn eetstoornis. Stapje voor stapje klim ik op uit het dal. De klim is behoorlijk lastig en moeilijk op sommige stukken, maar ik begin steeds meer van het uitzicht te zien en hierdoor houd ik het vol.
Onderweg ben ik al enkele mijlpalen tegen gekomen in de laatste weken en die wil ik dan ook graag met jullie delen.
Mijlpalen zijn kleine momentjes tijdens je reis waar je even bij stilstaat. Dit kan zijn omdat je ineens iets realiseert hierdoor, omdat je trots bent op wat je bereikt hebt. Ook kan het een moment zijn om even terug te kijken, te reflecteren en hierna weer met goede moed verder te gaan. Welke mijlpalen ik heb gehad de afgelopen tijd?

– Ik kwam op een punt waarbij de weegschaal 10 kilo meer aanwees dan toen ik begon. Ik vond tien kilo aankomen wel een mijlpaal waar ik even bij stil heb gestaan. Het was zo’n WOW-besef-moment…
– Stoppen met de lotgenotengroep. Ik ben naar twee bijeenkomsten geweest van een lotgenotengroep voor mensen die iemand door zelfdoding hebben verloren. Ik deed dit samen met mijn moeder. Na de tweede keer voelde ik dat het voor mij niet was wat ik wilde, maar ik vond het moeilijk dit te zeggen omdat ik het gevoel had mijn moeder dan in de steek te laten. Dit heb ik (uiteindelijk) uitgesproken en de reactie was helemaal niet negatief.
– Nieuwe badkleding kopen. De zomer komt eraan en ik ben vastbesloten om dit jaar te genieten van het weer en dus ook naar het strand te durven gaan. Maar ik vind mijn lijf vaak nog niet zo tof, dus ik vind dit wel heel moeilijk. Daarom heb ik mezelf getrakteerd op twee nieuwe badpakken, met van die cut-outs. Wel bloter als een normaal badpak dus, maar het bedekt toch een aantal gedeeltes waar ik enigszins onzeker over ben. En nu kan ik dus kiezen deze zomer: durf ik het aan dan doe ik de bikini aan en anders wordt het een badpak. Al een stap beter dan de vermijding die ik in de jaren hiervoor toepaste…
– Broeken weer passen uit mijn kast. Uiteraard paste ik tijdens mijn laagste gewicht al mijn broeken in de kast, maar ze stonden vaak voor geen meter (baggy jeans 5.0 ongeveer zeg maar…). Toch heb ik nooit nieuwe broeken gekocht, want ik wist dat niet de broeken maar ikzelf (mijn gewicht) het probleem was. Langzamerhand pas ik (bijna) al mijn kleding uit mijn kast weer zonder me ervoor te hoeven schamen omdat het veel te los zit. En zo zie ik dat mijn kledingmaat nog steeds best acceptabel is…
– Drie gangen bestellen in een restaurant inclusief wijn. Jep, I did it! Wat meehielp was het feit dat al mijn familieleden dit ook deden. En nadien gewoon geen gedachtes gehad van compenseren of het gevoel te hebben te ‘moeten’ sporten, OMG. Het enige wat ik lastig vond was het volle gevoel verdragen, maar door te praten ging dit best goed.
– Mijn collega’s zien. Wat vond ik dit eng!! Er ging een collega van mij met pensioen en hij had een afscheidsreceptie. Deze collega is belangrijk voor mij, want hij heeft mij begeleid in mijn eerste werkjaar. Daarom wilde ik heel graag, maar ik vond het tegelijkertijd ook heel eng om weer in school te stappen en mijn collega’s te zien. Maar ik kreeg veel positieve en lieve reacties, dus dat vond ik toch wel fijn.
– Weer mogen sporten. Jaja, het is zo ver. Volgens mijn opgestelde bewegingsplan mag ik gaan sporten. Ik mag één keer in de week een uurtje sporten. Ik vind dit heel fijn, want ik mis het sporten wel voor het verzetten van mijn gedachtes en als sociale bezigheid. Wel moet ik uitkijken dat ik niet te fanatiek wordt en weer (stiekem) te vaak ga. Openheid hierover is dus heel belangrijk…Het je beseffen is in ieder geval al heel wat.
– Over een tiental heen op de weegschaal. Zoals tien kilo erbij een dingetje was, was over het tiental gaan ook wel een dingetje. Ik had dit natuurlijk al eerder gehad (aan het begin: over de 50), maar nu was het weer zover. Ik ging over de 60…Pfff, helpiehelp, dat is toch wel even een enge gedachte.
– Meer rust in mijn hoofd. Het is de laatste paar weken een stuk stiller in mijn hoofd. Of tenminste: de gedachtes rondom eten zijn een stuk stiller. Ik zal nooit stil zijn in mijn hoofd, ik denk te veel hahaha. Maar ik plan bijna niet meer vooruit en ook heb ik bij veel dingen niet meer zoveel gedachtes. Natuurlijk gaat dit nog niet altijd even goed en heb ik soms nog wel momenten van piekeren, maar ik ervaar een stuk meer rust. Echt verbazingwekkend…
– Ontslagdatum prikken. Je leest het goed: ik heb een ontslagdatum! Ik heb het dan over ontslag bij de vierdaagse. Mijn einddatum is 13 juli, nog een maand dus. Dan ga ik lekker op vakantie met Chrisjan. Is mijn behandeling dan al voorbij? Ehm, nee…Maar ik stap over naar een minder intensieve behandeling, waarschijnlijk de eendaagse met losse afspraken schematherapie erbij. De eerste stapjes naar het gewone leven kunnen dan weer worden gezet en dat vind ik heel fijn en daar kijk ik dan ook naar uit.
– Een rustplek voor Richard vinden. Deze laatste mijlpaal had ik natuurlijk liever niet gehad. Het liefst had ik gehad dat dit niet nodig was omdat hij nog bij ons zou zijn. Maar helaas is die niet het geval en nu voelt het dan wel goed om hem zijn laatste plekje te geven door een urnengraf te hebben met een mooie steen voor hem.

Zoals je wel kunt lezen zijn niet alle mijlpalen per sé super leuk of positief. Sommige mijlpalen geven mij ook een dubbel gevoel. Want natuurlijk is niet alles leuk. Ik kan nog steeds iedere week huilen en schelden als ik zie hoeveel ik ben aangekomen. Ik vind het ook heel naar om het graf van mijn broer te zien, omdat het weer zo pijnlijk duidelijk maakt dat hij er niet meer is. Maar ik weet nu ook dat het geen nut heeft om hierbij mijn heil te zoeken in het niet eten. Want dat levert me uiteindelijk echt niets op behalve schijncontrole. En nu ik dit typ lijkt het wellicht alsof ik dat dan makkelijk vind, maar nee dat is niet zo. Ik vind het met vlagen nog doodeng. Vooral omdat de weegschaal iedere week nog omhoog gaat en niet lijkt te stoppen. Maar goed, ik zit ook nog niet op mijn setpoint-gewicht zoals de groep mij dan helpt herinneren. En dus gaan we maar door, stapje voor stapje, hapje voor hapje, vertrouwend op het proces.
Terugkijkend naar deze mijlpalen zie ik ook dat ik al ontzettend veel stappen heb gezet. En dit sterkt me ook verder te gaan, want terugkijkend heb ik me nog nooit zo ellendig gevoeld als rond Kerst en Oud en Nieuw. Ik snap dat een mens pieken en dalen heeft in zijn leven, maar ik hoop me nooit meer zo rot te voelen als toen. Nu kan ik bijna niet meer snappen dat ik toen het leven niets meer waard vond en het niet erg had gevonden dood te gaan…Gelukkig maar dat ik dit nu niet meer zo voel en die mijlpalen helpen me alleen maar om dit duidelijk voor ogen te hebben.

En als gewoonte bij mijn updates nog even een foto-collage van de afgelopen weken. Je ziet: voor het eerst weer mijn sportoutfit aan en voor het eerst weer zomerkleding aan (wat was het mooi weer!), uiteten met de familie, de finale van Peking Express kijken, een leuke look voor jullie maken, chillen in de tuin met poes Snoes, verse bloemen maken mij blij, een leuke festivallook voor jullie gefilmd, het laatste rustplekje van mijn broer en kleuren weer herontdekken.

Ik dacht van te voren niet zo veel te melden te hebben, maar zit alweer ruim op 1300 woorden…Oeps. Als je het tot hier vol hebt gehouden te lezen, bedankt! Hopelijk gaat het met jullie ook goed.

Liefs,
Corinne.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s