Persoonlijk: Klaar met de vierdaagse!

Vandaag is het echt zover: ik heb afscheid genomen op de vierdaagse. Dat is toch best wel een dingetje. Hoe is het de afgelopen weken gegaan, wat heb ik gedaan en waar loop ik tegenaan? Dat deel ik in deze persoonlijke update.


Weg bij de vierdaagse, mijn tweede thuis de afgelopen maanden. Ik kan de dag dat ik begon nog goed herinneren: maandag 16 januari. Welgeteld ben ik dus zes maanden daar geweest, van maandag t/m donderdag. Het is een rollercoaster geweest met veel ups, maar ook downs. De grootste down was natuurlijk het overlijden van mijn broer in februari. Maar natuurlijk heb ik ook andere downs gehad: frustraties in de groep, het hebben van setbacks in je herstel en de twijfel: kan ik het wel, doe ik het wel goed genoeg, ga ik niet te snel/langzaam?
Maar ik heb ook ups gehad. Ik heb geleerd weer te eten, ik heb een gezond gewicht bereikt, ik heb veel inzicht in mijzelf gekregen en maak stappen in het op een gezonde manier omgaan met mijn emoties.

Maar nu? Ben ik dan klaar? Dat heb ik inderdaad wel even gedacht. ‘Nu ik stop bij de vierdaagse, moet ik dus maar geen eetstoornis meer hebben’. En toen liep ik toch wel even met mijn snoet tegen de harde werkelijkheid aan: een eetstoornis is niet zomaar in een half jaartje voorbij…Ik heb nog steeds een eetstoornis, ook al stop ik met de vierdaagse. Maar ik ben wel bezig met herstellen en voor dat herstel is een volgende stap in mijn behandeling ook nodig en goed. Weer een beetje leren om op eigen benen te staan, mezelf te vertrouwen en te zien dat er niets raars/engs gebeurt. En daarom ga ik dus overstappen naar een ander type behandeling. Ik start over vier weken op de eendaagse behandeling, waarbij ik dus één dag in de week naar Emergis ga voor een behandeling in een groep. Daarnaast houd ik ook nog één ochtend in de week wat individuele afspraken, waardoor ik dus nog 1,5 dag in behandeling ben.
Maar de echte behandeling zet zich natuurlijk buiten de muren van Emergis voort. Want hoe graag ik het ook zou willen, die eetstoornis heb ik helaas nog wel. De stem is gelukkig wel afgezwakt in sterkte, maar in veel dingen is de stem toch nog aanwezig. Ik heb vaak nog wel wat gedachtes bij het eten en dan vooral eten wat ik nog steeds als ‘ongezond’ zie. Ook heb ik nog steeds last van bewegingsdrang, ook al handel ik er vaak niet naar. En een eeststoornis-stem zit hem ook in andere dingen, zoals het kiezen van je kleding, je onzeker voelen over keuzes die je maakt, zenuwachtig worden voor verandering en onzeker zijn in sociale situaties. Ook daarin merk ik nog dagelijks dat ik een eetstoornis heb.
Ik sta dus wankel op mijn beide benen, aan het roer van mijn eigen schip. En nu is het de bedoeling dat ik ga leren en groeien op mijn benen te staan door het zelf te doen. Op die manier hoop ik steeds sterker achter dat roer te staan. En dan kan het natuurlijk nog wel gebeuren dat het stormt, maar ik ben dan wel de baas over mijn leven en niet meer die eetstoornis. Daar gaan we dus de komende tijd hard aan werken en ik weet zeker dat ik er wel kom! Het heeft alleen tijd nodig. Iets waar ik het wel even moeilijk mee had, vooral nadat mijn behandelaar zei dat herstellen van een eetstoornis jaren duurt (pfff). Maar ja, dat kan ook niet anders: het is echt een rot-ziekte en één die ik eigenlijk al 13 jaar heb (in verschillende vormen en maten) dus ik kan ook niet verwachten daar even snel vanaf te zijn.
Dus nee, ik ben nog niet klaar met mijn behandeling en nee, ik ben nog niet eetstoornis-vrij. Maar zoals gezegd: ik kom er wel! Op naar de volgende stap! Maar eerst ga ik genieten van een paar weekjes welverdiende vakantie. Ik vind dat we (Chris en ik) het verdiend hebben na het jaar wat we hebben meegemaakt. En daarna met frisse moed er weer tegenaan!

En zoals jullie van mij gewend zijn, de laatste weken in vogelvlucht:
En je ziet van links naar rechts en boven naar beneden:
Arabisch geïnspireerde make-up voor Eid, mezelf getrakteerd op twee nieuwe MAC-lippenstiften, sauna in de auto, uiteten met collega’s met als afsluiter dit heerlijke toetje, wijntje doen op de mooie Vlissingse boulevard, kleine baby-Corinne in bad voor een foto-opdracht bij Emergis, huis zomerproof maken qua decoratie, met vrienden naar Concert at Sea en Poek die ligt te slapen in de armen van Chrisjan 🙂

Liefs,
Corinne.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s