Persoonlijk: Een eetstoornis is een b*tch

Het is alweer even geleden dat ik een persoonlijk artikel heb geschreven. De laatste was een maand geleden op mijn verjaardag. In dat artikel schreef ik ook al dat het in de vakantie best goed ging, maar dat het eenmaal weer thuis wat moeizamer ging. Gewoon omdat je thuis weer sneller terugvalt in oude patronen in het leven van alledag. Maar hoe gaat het nu? Nou, aan de titel van deze blogpost te lezen kun je wellicht al wat raden…

Want wat is een eetstoornis een gemeen iets. Potjandorie, dat heb ik even onderschat!
Aangezien ik nog niet volledig werk (nu 8 uur…) en ik 1 dag behandeling heb, ben ik vaak alleen thuis. Nu vind ik dat nog niet eens zo erg, maar langzamerhand won de stem in mijn hoofd wat terrein. Toen ik stopte met de vierdaagse had ik namelijk een bepaald menu, maar hier zat ik vaak propvol van en dat voelt gewoonweg niet fijn. Ook zag ik de eindstreep qua setpointgewicht al aankomen en ik zal eerlijk zijn: dat maakte me bang. Grotendeels onbewust ben ik dus toch gaan remmen. Ik zeg grotendeels onbewust, want waar het onschuldig begon met ‘een beetje minder’ ging het naar steeds minder. Laatst heb ik mijn menu van toen naast dat van nu gelegd en het bleek dat ik bij ieder eetmoment toch wel wat had geschrapt. Hier schrok ik van, want ik had helemaal niet het idee dat dit het geval was. De stem in mijn hoofd had me wijs gemaakt dat het wel mee viel en dat ik zo veel eten ook gewoon niet nodig heb…
Het rare is dat het qua gewicht lange tijd niet zo veel heeft gedaan. Ik zit nog steeds op hetzelfde gewicht als toen ik stopte met de vierdaagse. De laatste weken zien we een minimale daling. En terwijl ik dit typ, weet ik ook dat het niet goed is. Want mijn lijf is nog niet volledig hersteld en gezond. En ook mijn bmi is nog niet wat past bij mijn lengte.
En toch ben ik gaan remmen. Waarom? Omdat ik een hele grote brok angst ervaar. Ik durf niet goed verder. Ik ben onzeker en vind het doodeng. Want wat als het aankomen niet stopt? Wat als ik straks weer op de rem moet, maar dan gewend ben aan veel eten? En nog belangrijker: hoe moet ik met het leven omgaan zonder veel bezig te zijn met eten en sporten? Want niet eten was emotie onderdrukken, minder voelen en sporten was stressverlagend, een uitlaatklep. Nu merk ik soms dat ik allerlei emoties heb waar ik me geen raad mee weet. Ik kan me hierdoor behoorlijk down voelen. Minder voelen door de eetstoornis voelde dan op de één of andere manier fijner. En wat als ik zo hard vecht en mijn best doe en het leven vervolgens tegenvalt?
Toch luidt het advies unaniem: nog 5-7 kilo aankomen. Dan zit ik net bij een gezond bmi, dan herstelt mijn lijf zich waarschijnlijk, is de kans op terugval minder groot en ben ik mentaal sterker. Volgens mijn behandelaren is het wijs om hiervoor te kiezen, alhoewel ik ook een andere keuze heb: op dit gewicht blijven. Ook die optie hebben de behandelaren met me besproken, aangezien ik al van zo ver ben gekomen. Maar, zeggen ze erbij, dan herstel ik niet volledig, zal ik altijd moeten blijven opletten en angst hebben rondom eten en is de kans op terugval groter.
Rationeel weet ik wat ik moet kiezen. Maar die angst…oh, die angst. Je eetstoornis ruikt dat van kilometers afstand en is er als de kippen bij om op die angst in te praten en het te versterken. Hierdoor word ik heen en weer geslingerd tussen de twee opties en zit ik wederom met een brok in mijn keel bij ieder eetmoment. Wat het gaat worden? Eerlijk gezegd weet ik het nog niet. Ik hoop dat ik het lef heb om door te gaan en dat ik bij mijn volgende update kan laten weten dat ik weer stappen vooruit aan het zetten ben.

Liefs,
Corinne.

Advertenties

3 thoughts on “Persoonlijk: Een eetstoornis is een b*tch

  1. Ik denk dat het aankomen tot een gezond BMI wel verstandig is. Dit hoeft niet persee in vet. Je kunt ook besluiten eiwitrijk te eten en krachttraining te doen zodat je spierweefsel aanmaakt. Echter is het wel verstandig genoeg vetreserves te hebben. Je zou een meting kunnen laten doen en kijken wat je vetpercentage is en wat het moet zijn en vanaf daar verder werken. Veel sterkte en succes! 🙂

    Liked by 1 persoon

      • Super goed van je, want je gezondheid komt op de eerste plaats. Je moet je ongezonde gedachten en neigingen niet laten winnen van je volwassen- en verantwoordelijkheid. Ook al klinkt dat makkelijker dan gezegd.

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s