Moederdag

‘Oh nee’,  denk ik, terwijl ik mijn agenda open sla en zie dat het bijna Moederdag is. Hier had ik even geen rekening mee gehouden. Balend bedenk ik me dat ik dus weer een hele dag bezig ben met visite houden en ook nog van te voren moet bedenken wat voor cadeau ik moet geven. En daar heb ik dus eigenlijk helemaal geen zin in.
Omdat ik zelf nog geen moeder ben, vind ik deze dag eigenlijk niet zo boeiend. Terwijl dit niet altijd zo geweest is. Vroeger vond ik Moederdag juist leuk. Op school had je dan al iets in elkaar gezet en vol trots stond je dan ’s ochtends aan het bed met dat zelfgemaakte cadeau. Vaak was het natuurlijk een of ander prul, maar de blijheid die je moeder liet zien bij het krijgen van dat cadeau maakte dat je je echt gewaardeerd voelde. Daarnaast maakten wij steevast een lekker ontbijtje, waar je zelf natuurlijk ook van mee at (geen straf 🙂 ). Dubbel trots dus eigenlijk, vanwege dat zelfgemaakte cadeautje en het zelfgemaakte ontbijtje.
Meestal gingen we na het ontbijt op visite bij mijn oma’s. Dat was vaak gezellig omdat mijn tantes en ooms er ook waren met mijn neven. Lekker spelen met z’n allen, bij mooi weer in de tuin. En tussen het spelen door was er natuurlijk ook nog een taartje of een bakje chips. Mij maakte het dus echt niet uit dat die visites vaak de hele dag in beslag namen, ik vond het alleen maar leuk.

Ergens gaandeweg is dat gezellige, leuke van Moederdag dus een beetje verloren. Je wordt ouder, je maakt geen prulletje meer op de basisschool en woont uiteindelijk ook niet meer thuis. Je bouwt een eigen leven op, een leven waarbij de afstand tot je moeder wat groter wordt. Tenminste, groter…Misschien niet per se groter, maar de band met je moeder wordt wel anders. Als kind ben je natuurlijk nog heel erg afhankelijk van je ouders. Vervolgens ga je in de puberteit echt op zoek naar je eigen persoon en zoek je meer zelfstandigheid op. En laat ik nu net een behoorlijk dwarse puber geweest zijn. Mijn moeder heeft het dan ook niet makkelijk gehad met mij in de puberteit. Bij haar durfde ik het meeste te zeggen en dus hebben we meer dan eens ruzie gehad. Achteraf heb ik wel eens zonde van mijn moeder gemaakt, want hoe vervelend ik ook deed, ze liet me niet vallen. Dat verdient zeker respect.
Uiteindelijk ging ik samenwonen toen ik 18 was. En ook daardoor veranderd de band met je moeder weer. Er komt meer afstand, je moet meer op eigen benen staan. Door die afstand kwam er ook meer rust tussen mijn moeder en mij. De ruzies verdwenen en dat is gelukkig nog steeds zo. Ondertussen woon ik al 10 jaar niet meer thuis, maar contact heb ik altijd met mijn moeder. Even een berichtje, een belletje of langs gaan. Ik kan altijd bij haar terecht. Voor raad en advies of gewoon als ik even wil kletsen. Naast moeder is ze dus ook een beetje vriendin geworden.

En terwijl ik me dit bovenstaande realiseer, besef ik me eigenlijk hoe dankbaar ik moet zijn voor het feit dat ik een moeder heb. Een moeder die mij liefde geeft, altijd haar best voor me heeft gedaan en onvoorwaardelijk van me houdt. Ik bedenk me dat niet iedereen dit gegund is en dat vind ik oprecht erg voor die mensen. En dus gaan we morgen op moederdagvisite, met een cadeau. Niet omdat het moet, maar omdat ik het kan.

Liefs,
Corinne.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s