‘Practice what you preach’ is zo’n gezegde wat meteen bij me naar voren komt wanneer ik deze blog aan het schrijven ben. Herken je dat? Dat je anderen zo goed advies kunt geven over bepaalde dingen, zoals het nemen van rust, het even rustiger aan doen en het goed voor jezelf zorgen. Het klinkt namelijk vaak heel logisch om een ander te adviseren niet te veel hooi op de vork te nemen of lekker te genieten van een vakantie zonder al te veel te moeten. Maar als het op jezelf aankomt dan vergeet je deze adviezen vaak te geven. Tenminste, ik wel en ik ben vast niet de enige…

Zoals je in deze blog al hebt kunnen lezen zijn we druk bezig geweest met het kopen van een andere woning. En ik kan jullie zeggen dat het ein-de-lijk zo ver is! EIN-DE-LIJK! Al met al zijn we zeven maanden bezig geweest met het onderhandelen en afwachten of we de woning wel konden kopen. Het is een beetje lastig en technisch verhaal waar ik jullie niet mee ga vervelen, maar kort gezegd: we hebben de oude woning van mijn oma gekocht, maar zij huurde deze woning nog steeds. We hebben dus met de woningstichting moeten onderhandelen en zij hadden ook nog contracten lopen met de gemeente waardoor we ook hiervan afhankelijk waren. Al met al hebben we dus een hele lange adem moeten hebben en bijna twee maanden bij mijn ouders moeten wonen, maar nu is het zo ver.

En nu kan het echte werk beginnen: allereerst verhuizen en vervolgens ook nog een heleboel klussen. De woning en tuin zijn groot en moeten flink opgeknapt worden. We gaan veel ervan zelf doen (gelukkig heb ik een handige man). Daarnaast willen we nog wel even op vakantie deze zomer, omdat we na alle spanning en stress wel even wat rust verdienen. Met de caravan op pad waarschijnlijk nog even.
Nu de verhuizing en vakantie de komende weken dus nog op de planning staat, begon ik te piekeren over mijn blog. Want hoe moet dat dan? Ik heb nog niet genoeg vooruit gewerkt om een paar weken niets te kunnen doen. Tenminste, dan komt er niets online. Stressend liep ik al rond, want ik moest nog foto’s maken, bewerken en blogs schrijven naast het verhuizen en het inpakken van de caravan. En door de verhuizing heb ik ook niet meteen internet, dus hoe moet ik dat dan doen? Als een hyperventilerende kip zonder kop begon ik te piekeren en daar word ik als mens niet echt leuker op. Herkenbaar voor iemand? Snap je nu de introductie van deze blog? Want wat zou jij tegen een ander zeggen in deze situatie? Waarschijnlijk iets in de trant van ‘Die blog is voor de lol, dus schuif die nu even opzij. Je moet niet bloggen, je doet het omdat je het leuk vindt. Zorg nu dus eerst maar even voor het verhuizen en ga dan nog even lekker op vakantie. Die blog is er ook nog als je terugkomt’.

Hmm, daar zit wat in. Ik wil altijd alles graag goed doen en ben ook wel gehecht aan een routine. Dus als er twee artikelen in de week online komen, dan wil ik dit graag zo houden (ook als ik aan het verhuizen/op vakantie ben). En als mijn blog mijn werk zou zijn, dan is dat ook zo. Maar mijn blog is mijn hobby, iets wat leuk vind om te doen. Het is dus geen halszaak als er even niets online komt. En dus heb ik besloten dat Sweetlooks gewoon echt even vakantie houdt op haar blog. Met andere woorden: het zal even een beetje rustig zijn rondom mijn blog. Maar hopelijk geeft dat me weer even de ruimte om na de vakantie weer leuke artikelen voor jullie te schrijven 🙂 Dus voor nu: fijne zomer en hopelijk tot straks!

Liefs,
Corinne.

Advertenties

Zomervakantie

Joepiedepoepie 😉 Het is dan echt zo ver: de zomervakantie is begonnen. In Zeeland zijn de scholen klaar en dicht voor de komende weken en mensen gaan massaal op vakantie.
In het dagelijks leven ben ik docent en dus heb ook ik vakantie. Ik verheug me er op: even een aantal weekjes waarin niets moet, in ieder geval werk niet. En aangezien mijn man ook docent is, zijn we samen vrij. En dat is best fijn. Over vijf weken gaan we langzamerhand weer wat doen, maar tot die tijd gaan de schooltassen echt even in de kast. De zomervakantie is eigenlijk de enige vakantie waarbij dat kan, want in andere vakanties is er vaak toch nog een lesje wat voorbereid moet worden, een toetsje wat nagekeken dient te worden of achterstallige administratie te doen.

Maar goed, nu dus echt even helemaal niets. Alhoewel…zoals eerder gedeeld hopen we binnenkort te kunnen verhuizen naar een nieuwe woning. We wachten nog op de goedkeuring van de hypotheek en dan kunnen we hopelijk, na zeven maanden onderhandelen en twee maanden bij mijn ouders, toch echt verhuizen. Ook druk dus, maar fijn dat dit in de vakantie kan want dan hebben we alle tijd.
Gaan we dan niet op vakantie? Tsja, dat weten we dus nog niet zo goed. Doordat we niet precies weten wanneer we kunnen verhuizen, vinden we het ook moeilijk om een vakantie te plannen. We willen nog wel even weg, maar doen we dit dan voor of na de verhuizing? We zijn er nog niet uit, dus het wordt dit jaar een last-minute beslissing. Het maakt mij momenteel ook niet zo heel veel uit waar we naartoe gaan. Wel heb ik het liefst mooi weer. Maar verder zien we het dus wel even.
Wel betekent deze onrustige periode met heel wat onzekerheid en gesjouw (verhuizen) dat ik me wellicht even wat minder met mijn blog bezig ga houden de komende periode. Het kan dus zijn dat de artikelen niet meer zo gestructureerd en frequent online komen als anders, gewoon omdat ik merk dat ik even de energie wat minder heb en tijd aan andere dingen wil besteden. Ik wil proberen echt even tot rust te komen en niet te veel te moeten, dus als ik zin/tijd/inspiratie heb dan post ik en anders niet. Eerst maar eens verhuizen en settelen in een nieuw huis en dan zie ik wel weer verder is het motto.

Hebben jullie nog plannen deze zomer? Ik hoop in ieder geval op super mooi weer hier in Nederland, want dat is altijd fijn. Ook wanneer je werkt kun je dan ’s avonds nog eens een drankje doen op het terras en dat heeft toch ook altijd iets fijns.

Liefs,
Corinne.

De Liebster award – mijn nominaties

Even geleden was ik genomineerd voor een Liebster award door Mentje, een medeblogger die vond dat ik een virtuele award verdiende voor mijn blog.
In dat artikel heb ik uitgelegd wat dit is en ik heb daar ook de 11 vragen beantwoord die Mentje aan mij gesteld heeft.
Maar het is ook de bedoeling dat ik de award doorgeef aan bloggers waarvan ik vind dat ze het verdienen. En ik mag hen ook 11 vragen stellen dus dat ga ik zeker doen!

Lees verder

De Liebster award

Laatst kreeg ik een hele lieve reactie door Mentje, die via haar blog mij genomineerd heeft voor een Liebster award. Dit is een award voor bloggers en door bloggers. Het doel is om nieuwe blogs te ontdekken en promoten, maar het is ook een uiting van waardering naar medebloggers toe.

Iedere blogger kan dus medebloggers nomineren voor een Liebster award. Je doet dit door het diegene te laten weten en ook is het de bedoeling om dan 11 vragen achter te laten die degene die je hebt genomineerd moeten beantwoorden. Ik vind het zeker een leuk initiatief en lief van Mentje dat ze me genomineerd heeft. Mijn nominatie houdt dus ook in dat Mentje 11 vragen voor mij opgesteld heeft, dus die ga ik bij deze beantwoorden 🙂

tag-liebster-award-get-lucky
Lees verder

Even radiostilte

Zo, het is gewoon tien dagen rustig geweest op mijn blog! Dat is geloof ik nog nooit gebeurd in al die tijd dat ik een blog heb. Zelfs wanneer ik op vakantie was, had ik van te voren doorgeschreven en kwamen er artikelen online.

Vind ik het bloggen dan niet meer leuk? Ja, zeker wel. Maar ik had gewoon even te weinig tijd en te veel te doen. Dat had alles te maken met een verhuizing en voor degene die ook wel eens zijn verhuisd, die weten dat daar vaak meer bij komt kijken dan je eerst dacht.
Het inpakken begon enkele weken geleden al. Alles in dozen doen, het is niet altijd makkelijk. Een uitgelezen kans om op te ruimen, maar uiteindelijk hebben we helemaal niet zo veel weg gedaan. Maar heel je hebben en houden in dozen stoppen is toch best een klus. En daarnaast vond ik het soms ook best emotioneel. Er kwamen zo nu en dan toch dingen naar voren waarvan je een beetje vergeten was dat je ze had en die raken soms een gevoelige snaar. Daarnaast kwamen er herinneringen in het huis zelf naar voren: je verlaat toch je veilige haven, ons plekje voor acht jaar. Een huis waar we veel zelf aan geklust hebben om het naar onze wens te maken. Een huis waar anderen ons hebben geholpen dit op te bouwen, soms zelfs mensen die er nu niet meer zijn.
Maar ook herinneringen van etentjes, filmavondjes, barbecues, kerstdagen en al dat soort mooie dingen. Het was het huis waarin we woonden toen we gingen trouwen, waar we onze katten kregen, maar ook waar ik heb gehoord dat mijn broer er niet meer was en waar ik me opsloot ten tijde van mijn eetstoornis.
We hebben in de afgelopen acht jaar veel meegemaakt, mooie en minder mooie dingen. Maar in al die tijd hebben we altijd fijn gewoond in het huis. Het huis was altijd thuis, een plek waar we ons veilig voelden en een echte haven.

Soms, terwijl we aan het inpakken waren, vroeg ik me dan ook wel eens af waarom we willen verhuizen. Waarom willen we hier weg? Het is toch een fijne plek? Maar op den duur komt er aan alles een einde en zo ook aan deze woonplek voor ons. Eigenlijk wisten we het al toen we er gingen wonen: dit huis is niet ons eindstation. En de laatste twee jaar werd dit steeds duidelijker. Vooral Chrisjan was op een gegeven moment een beetje klaar met zijn kleine schuur en kleine tuin: hij kon zijn gereedschap niet meer fatsoenlijk kwijt (tsja, als je steeds dingen bijkoopt…). En stiekem vond ik de keuken en woonkamer toch wel iets te klein. Dus we hebben de knoop doorgehakt en zijn op zoek gegaan naar een andere woning.
Gelukkig was ons oude huis snel verkocht en leverde dit geen problemen op. Het nieuwe huis aankopen blijkt helaas iets moeilijker en helaas moeten we nog steeds wachten. We weten dus nog niet zeker of die woning ook echt onze woning wordt, maar tot die tijd blijven we gewoon hoop houden.
Wellicht dat de komende tijd de artikelen dus niet helemaal volgens schema online komen. Ik moet even kijken hoe het loopt en heb niet zo heel veel vooruit gewerkt als dat ik had gewild. Maar hopelijk bekijken jullie toch eens in de tijd mijn blog nog, of meld je aan want dan krijg je een melding in je inbox bij een nieuw bericht.
En mocht je nu nieuwsgierig zijn naar hoe mijn huis eruit zag, binnen en buiten, dan kun je hier nog de foto’s bekijken 🙂 Al kan ik je vertellen dat het zonder meubels direct een ander gezicht was.

Liefs,
Corinne.