De waarde van zelfzorg

‘Sometimes selfcare is forcing myself to do certain things.’

Ik was laatst een YouTube-video aan het kijken van de Canadese vlogger Jen Brett, waarin ze de bovenstaande opmerking maakte. En op de één of andere manier raakte deze opmerking me, want het is eigenlijk pijnlijk waar.
Selfcare, oftewel zelfzorg, is een term die je de laatste zijn steeds vaker hoort. Nu de burn-outs en depressies meer voorkomen dan ooit is zelfzorg een ding geworden. Zelfzorg betekent eigenlijk niets anders dan goed voor jezelf zorgen. En dat klinkt makkelijker dan het is.

Voor mensen die over het algemeen lekker in hun vel zitten is zelfzorg iets wat ze meer van nature zullen doen. Wellicht dat ze er de ene periode wat meer bij stil staan en een andere periode gaat dit vanzelf. Echter zal het zo zijn dat bij dit type mensen het vanuit henzelf zal komen om aan zelfzorg te doen. Als ze bijvoorbeeld merken dat ze al een paar dagen erg moe zijn, dan zullen ze automatisch een keer op tijd naar bed gaan. Of wanneer je merkt dat je grieperig wordt, trakteer je jezelf op een lekker warm bad en een serie op de bank. En ja, dat klinkt in theorie heel simpel.
Maar wat als dit helemaal niet zo simpel is? Mensen die niet lekker in hun vel steken, zullen hier veel meer moeite mee hebben. En bij niet lekker in je vel steken, heb ik het niet over het hebben van een griepje, maar over het hebben van een ziekte (mentaal of fysiek). Vooral bij mentale ziektes kan dit moeilijk zijn, omdat je gevoel van eigenwaarde ook een stuk minder zal zijn. En waarom zou je goed voor jezelf zorgen als je vindt dat je dit niet waard bent? Waarom zou je jezelf rust gunnen, een goede maaltijd of een nieuw kledingstuk, want je bent toch een 0. Dit klinkt voor ‘gezonde’ mensen heel raar in de oren, maar zo kan het in het hoofd van iemand met een ziekte wel gaan.
En daarom raakte die opmerking van Jen mij ook zo. Want voor mensen met een ziekte is zelfzorg niet iets wat van nature komt. Nee, deze mensen moeten zichzelf ertoe zetten om goed voor zichzelf te zorgen. Zij moeten zichzelf ertoe dwingen wel te ontbijten, zichzelf wel leuk aan te kleden of de wekker te zetten om uit bed te komen. En op sommige dagen zal dit alles van hen vergen en zal het niet voelen alsof ze bezig zijn goed voor zichzelf te zorgen. Nee, het voelt als strijd en het is verre van makkelijk en relaxed.

Dus nee, zelfzorg ziet er niet altijd uit als romantische kaarsjes, een lush-bathbomb en #selfcareisbomb. Soms ziet zelfzorg eruit als chagrijnig in de douche staan omdat je niet wilt, of huilend een boterham opeten. En dat is oké. Weet dat het niet altijd makkelijk is. Er zijn dagen dat je alle kracht hiervoor nodig hebt en jezelf moet dwingen om dit soort dingen toch te doen. Maar weet dat je, juist door ze dan toch te doen, je ook super bezig bent met goed voor jezelf zorgen! Ook al voelt het nu nog niet zo, er komt een dag dat je jezelf dankbaar bent hiervoor.

Liefs,
Corinne.

Advertenties

Persoonlijk: Herstel update

Al 10 minuten zit ik naar mijn beeldscherm te kijken zonder dat ik iets typ. Ik heb ondertussen al wat ontwijkend gedrag vertoont, zoals mijn e-mail bekijken, een to-do lijstje schrijven, instagram checken…je kent het wellicht wel. Waarom? Eigenlijk omdat ik niet zo goed weet hoe ik deze blog moet beginnen, terwijl ik hem wel heel graag wil schrijven. Gek is dat, iets graag willen schrijven maar gewoon niet weten hoe en waar je moet beginnen. Maar het begin is er nu, dus wie weet rolt de rest van het artikel dan zo uit mijn mouw 😉

Lees verder

Persoonlijk: Een eetstoornis is een b*tch

Het is alweer even geleden dat ik een persoonlijk artikel heb geschreven. De laatste was een maand geleden op mijn verjaardag. In dat artikel schreef ik ook al dat het in de vakantie best goed ging, maar dat het eenmaal weer thuis wat moeizamer ging. Gewoon omdat je thuis weer sneller terugvalt in oude patronen in het leven van alledag. Maar hoe gaat het nu? Nou, aan de titel van deze blogpost te lezen kun je wellicht al wat raden…
Lees verder

Persoonlijk: Vakantie met een eetstoornis

Mijn laatste update in mijn herstel van een eetstoornis is ondertussen alweer zeven weken geleden. Hoogste tijd om dus weer eens een artikeltje hieraan te wijden, want ondertussen ben ik gestopt met de vierdaagse, op vakantie geweest en alweer gestart met de eendaagse. Hoe is het de laatste tijd gegaan en waar sta ik nu in mijn weg naar herstel? En kan het wel: op vakantie gaan met een eetstoornis? Dat deel ik vandaag met jullie.

Lees verder