Zomervakantie

Joepiedepoepie 😉 Het is dan echt zo ver: de zomervakantie is begonnen. In Zeeland zijn de scholen klaar en dicht voor de komende weken en mensen gaan massaal op vakantie.
In het dagelijks leven ben ik docent en dus heb ook ik vakantie. Ik verheug me er op: even een aantal weekjes waarin niets moet, in ieder geval werk niet. En aangezien mijn man ook docent is, zijn we samen vrij. En dat is best fijn. Over vijf weken gaan we langzamerhand weer wat doen, maar tot die tijd gaan de schooltassen echt even in de kast. De zomervakantie is eigenlijk de enige vakantie waarbij dat kan, want in andere vakanties is er vaak toch nog een lesje wat voorbereid moet worden, een toetsje wat nagekeken dient te worden of achterstallige administratie te doen.

Maar goed, nu dus echt even helemaal niets. Alhoewel…zoals eerder gedeeld hopen we binnenkort te kunnen verhuizen naar een nieuwe woning. We wachten nog op de goedkeuring van de hypotheek en dan kunnen we hopelijk, na zeven maanden onderhandelen en twee maanden bij mijn ouders, toch echt verhuizen. Ook druk dus, maar fijn dat dit in de vakantie kan want dan hebben we alle tijd.
Gaan we dan niet op vakantie? Tsja, dat weten we dus nog niet zo goed. Doordat we niet precies weten wanneer we kunnen verhuizen, vinden we het ook moeilijk om een vakantie te plannen. We willen nog wel even weg, maar doen we dit dan voor of na de verhuizing? We zijn er nog niet uit, dus het wordt dit jaar een last-minute beslissing. Het maakt mij momenteel ook niet zo heel veel uit waar we naartoe gaan. Wel heb ik het liefst mooi weer. Maar verder zien we het dus wel even.
Wel betekent deze onrustige periode met heel wat onzekerheid en gesjouw (verhuizen) dat ik me wellicht even wat minder met mijn blog bezig ga houden de komende periode. Het kan dus zijn dat de artikelen niet meer zo gestructureerd en frequent online komen als anders, gewoon omdat ik merk dat ik even de energie wat minder heb en tijd aan andere dingen wil besteden. Ik wil proberen echt even tot rust te komen en niet te veel te moeten, dus als ik zin/tijd/inspiratie heb dan post ik en anders niet. Eerst maar eens verhuizen en settelen in een nieuw huis en dan zie ik wel weer verder is het motto.

Hebben jullie nog plannen deze zomer? Ik hoop in ieder geval op super mooi weer hier in Nederland, want dat is altijd fijn. Ook wanneer je werkt kun je dan ’s avonds nog eens een drankje doen op het terras en dat heeft toch ook altijd iets fijns.

Liefs,
Corinne.

Advertenties

Even radiostilte

Zo, het is gewoon tien dagen rustig geweest op mijn blog! Dat is geloof ik nog nooit gebeurd in al die tijd dat ik een blog heb. Zelfs wanneer ik op vakantie was, had ik van te voren doorgeschreven en kwamen er artikelen online.

Vind ik het bloggen dan niet meer leuk? Ja, zeker wel. Maar ik had gewoon even te weinig tijd en te veel te doen. Dat had alles te maken met een verhuizing en voor degene die ook wel eens zijn verhuisd, die weten dat daar vaak meer bij komt kijken dan je eerst dacht.
Het inpakken begon enkele weken geleden al. Alles in dozen doen, het is niet altijd makkelijk. Een uitgelezen kans om op te ruimen, maar uiteindelijk hebben we helemaal niet zo veel weg gedaan. Maar heel je hebben en houden in dozen stoppen is toch best een klus. En daarnaast vond ik het soms ook best emotioneel. Er kwamen zo nu en dan toch dingen naar voren waarvan je een beetje vergeten was dat je ze had en die raken soms een gevoelige snaar. Daarnaast kwamen er herinneringen in het huis zelf naar voren: je verlaat toch je veilige haven, ons plekje voor acht jaar. Een huis waar we veel zelf aan geklust hebben om het naar onze wens te maken. Een huis waar anderen ons hebben geholpen dit op te bouwen, soms zelfs mensen die er nu niet meer zijn.
Maar ook herinneringen van etentjes, filmavondjes, barbecues, kerstdagen en al dat soort mooie dingen. Het was het huis waarin we woonden toen we gingen trouwen, waar we onze katten kregen, maar ook waar ik heb gehoord dat mijn broer er niet meer was en waar ik me opsloot ten tijde van mijn eetstoornis.
We hebben in de afgelopen acht jaar veel meegemaakt, mooie en minder mooie dingen. Maar in al die tijd hebben we altijd fijn gewoond in het huis. Het huis was altijd thuis, een plek waar we ons veilig voelden en een echte haven.

Soms, terwijl we aan het inpakken waren, vroeg ik me dan ook wel eens af waarom we willen verhuizen. Waarom willen we hier weg? Het is toch een fijne plek? Maar op den duur komt er aan alles een einde en zo ook aan deze woonplek voor ons. Eigenlijk wisten we het al toen we er gingen wonen: dit huis is niet ons eindstation. En de laatste twee jaar werd dit steeds duidelijker. Vooral Chrisjan was op een gegeven moment een beetje klaar met zijn kleine schuur en kleine tuin: hij kon zijn gereedschap niet meer fatsoenlijk kwijt (tsja, als je steeds dingen bijkoopt…). En stiekem vond ik de keuken en woonkamer toch wel iets te klein. Dus we hebben de knoop doorgehakt en zijn op zoek gegaan naar een andere woning.
Gelukkig was ons oude huis snel verkocht en leverde dit geen problemen op. Het nieuwe huis aankopen blijkt helaas iets moeilijker en helaas moeten we nog steeds wachten. We weten dus nog niet zeker of die woning ook echt onze woning wordt, maar tot die tijd blijven we gewoon hoop houden.
Wellicht dat de komende tijd de artikelen dus niet helemaal volgens schema online komen. Ik moet even kijken hoe het loopt en heb niet zo heel veel vooruit gewerkt als dat ik had gewild. Maar hopelijk bekijken jullie toch eens in de tijd mijn blog nog, of meld je aan want dan krijg je een melding in je inbox bij een nieuw bericht.
En mocht je nu nieuwsgierig zijn naar hoe mijn huis eruit zag, binnen en buiten, dan kun je hier nog de foto’s bekijken 🙂 Al kan ik je vertellen dat het zonder meubels direct een ander gezicht was.

Liefs,
Corinne.