Mijn verlanglijstje december 2017

De welbekende decembermaand is weer begonnen en daarmee ook de tijd van verlanglijstjes. Vroeger als kind vond ik het altijd geweldig wanneer dat dikke speelgoedboek op de mat viel, waar je dan eindeloos in kon bladeren. Je favoriete speelgoed knipte je dan uit en plakte je in een boekje, zodat Sinterklaas wist wat je graag wou. Ik vond dit echt heel fijn en werd daar als kind al vrolijk van. Niet dat ik alles van mijn lijstje kreeg, maar de voorpret vond ik gewoon leuk.
Lees verder

Advertenties

Persoonlijk – Gelukkig nieuwjaar & een ‘raar’ voornemen

Lieve lezers,

Gelukkig nieuwjaar allemaal! Ik hoop dat jullie allemaal een fijne, leuke en gezellige jaarwisseling hebben gehad. Wij komen vandaag terug van vrienden waar we gelogeerd hebben tijdens oud&nieuw en waar we het enorm naar ons zin gehad hebben.
En ja, dan is het gewoon alweer zo ver: 2017 staat in de startblokken. Ik vind het altijd een beetje gek voelen wanneer die dagen vol gezelligheid voorbij zijn. Ik kan er nooit zo goed afstand van doen en laat de Kerstboom het liefst nog even staan…Ben ik de enige die dit heeft, dat trieste gevoel als leuke dingen eindigen? vector-shiny-blue-happy-new-year-2017-cardMaar goed, terug naar 2017. Een nieuw jaar: ‘nieuwe ronden, nieuwe kansen’ zoals ze zeggen! Sommige mensen zijn nu al druk in de weer met hun goede voornemens en kunnen juist niet wachten totdat de kerstboel weer is opgeruimd. Ikzelf doe meestal niet zo aan goede voornemens. Maar ik zou liegen wanneer ik niet tijdens de jaarwisseling toch even terug reflecteer op het afgelopen jaar en vooruit kijk naar het komende jaar. En ja, als ik dan terugkijk op mijn afgelopen jaar dan kan ik oprecht zeggen dat ik hoop dat 2017 een beter jaar wordt. Nu zegt iedereen dat natuurlijk, want beter is altijd mooi maar in mijn geval was 2016 gewoonweg niet mijn jaar. Het was een jaar vol met emoties, moeilijke momenten en verdriet. Dit zie je uiteraard niet zo terug op mijn blog, want in de maatschappij van tegenwoordig moet alles in het leven leuk en fantastisch zijn (vooral datgene wat je op internet laat zien). En deels snap ik dat: het is toch een stukje privé. Maar aan de andere kant is het ook niet iets om je voor te schamen, het kan nu eenmaal niet altijd leuk zijn. Afgelopen jaar heb ik veel momenten gehad die niet leuk waren. Er zijn wat zaken gaande die vooral met familie te maken hebben, die veel invloed op mij hebben. Op een gegeven moment wist ik niet meer hoe ik zelf met deze emoties om moest gaan. Om een weg te vinden om hiermee om te gaan ben ik een pad ingeslagen wat mij geleidt heeft tot hier: een vrouw met de diagnose anorexia.

Eind november is bij mij de diagnose anorexia gesteld. Voor degene die mijn blog al langer lezen, weten dat ik vroeger ook problemen heb gehad met eten. Toen had ik juist overgewicht door emotie-eten. Gaandeweg ben ik toen afgevallen en hier voelde ik me goed bij. Ik zat al een tijdje op een goed gewicht, maar heb altijd een ongezonde relatie met eten gehad. Ik had een haat-liefdeverhouding met eten. Ik vond/vind eten lekker, maar altijd als we uit eten waren geweest voelde ik me schuldig. Een stuk taart eten zomaar doordeweeks, om iets te vieren? Nee, dat kon volgens mijn regels echt niet zomaar. Alles moest ingepland worden of gecompenseerd door een balansdag en extra sporten.
Dit is lange tijd zo geweest zonder dat veel mensen dit door hebben gehad of er last van hadden. Voor de buitenwereld was ik iemand die op zijn voeding let, graag sport en gezond leeft, maar zelf was ik steeds meer en meer bezig met voeding en met mijn lijf. Want ik wilde beter/strakker/slanker. Een half jaar geleden begon ik dan ook weer met calorieën tellen om er zo voor te zorgen dat ik zou afvallen. Dat afvallen ging in het begin langzaam en een hele tijd was ik daar erg tevreden mee. Maar de persoonlijke problemen groeiden en ik kreeg steeds meer last van allerlei emoties waar ik me geen raad mee wist. Vooral na de zomervakantie is dit geëscaleerd en werd het steeds erger: de calorieën in mijn lijstje moesten steeds meer naar beneden. Totdat ik op een punt kwam dat het niet meer ging: geestelijk niet, maar ook lichamelijk niet.

En toen kwam de gedachte: ‘En zo kan het niet verder! Ik kan zo niet doorgaan en zo wil ik ook niet doorgaan. Ik wil graag weer genieten van het leven en leuke dingen kunnen doen’. Dit is ook de reden waarom ik hulp heb gezocht voor dit probleem. En hier komt het ‘rare’ voornemen om de hoek kijken. Want waar we via reclames nu weer massaal doodgegooid worden met de afvalproducten/tips/sportschoolabonnementacties en noem het maar op om aan je goede voornemen te werken: afvallen, is het bij mij juist andersom: ik moet aankomen. Ik had nooit gedacht dat ik dat ook eens zou zeggen. En dat voelt dus ook een beetje raar, want ik was altijd degene die op moest letten en met afvallen bezig was (dat is dus juist het probleem, dat snap ik…).
Al die reclames zijn dan ook wel triggerend moet ik zeggen en ik merk dat ik er onrustig van word. Maar goed: we gaan stug door, sinds de Kerst eet ik volgens een eetlijst. Ik stond op het punt om opgenomen te worden, mijn situatie was dusdanig ernstig. Gelukkig heb ik zelf de knop om weten te zetten want opname lijkt mij verschrikkelijk. Ik voel me het fijnst thuis en het meest op mijn gemak. Daarnaast zijn vrienden en familie zo enorm belangrijk voor me en bij een opname wordt ik hier compleet van weggerukt naar mijn gevoel. De bedoeling is nu om allereerst mijn gewicht omhoog te krijgen. Ook ga ik in januari met behandeling starten. Hoogstwaarschijnlijk wordt dit een intensieve, vierdaagse behandeling met ondersteuning in het eten en therapieën. Het klinkt raar, maar ik heb er zin in! Aan de ene kant vind ik het doodeng, maar ik weet dat het de kwaliteit van mijn leven gaat verbeteren en dat motiveert me enorm!

hsfile_317667Herstellen, dat wil ik heel graag! Ik deel dit verhaal dan ook niet met jullie om zielig gevonden te worden. Er zullen ook mensen in mijn omgeving zijn die niet zullen snappen waarom ik dit überhaupt schrijf. Ik wil ook zeker niet dat deze blog verandert in een verzameling aan artikelen over anorexia, maar ik wil wel mijn reis met jullie delen. Ik hoop op die manier anderen te kunnen inspireren ook te verbeteren en mezelf een extra stok achter de deur te houden. Daarom heb ik besloten om soms een persoonlijke update te plaatsen over hoe het met me gaat. En op die manier hoop ik stapje voor stapje van 2017 een beter jaar te gaan maken dan 2016 is geweest: niet als slachtoffer, maar als herstellende!

Liefs,
Corinne.